საქართველოში მუშები ებრძვიან მარჯვენი ძალების ორ სახეს
შაბათის არჩევნებს საქართველოში ბევრნი ქვეყნის გეოპოლიტიკური ორიენტაციის საკითხად განიხილავენ. მუშათა აქტივისტებისთვის ამოცანაა სოციალური თემების დღის წესრიგში დაყენება — მათ უწევთ ბრძოლა როგორც მთავრობის ავტორიტარულობის, ასევე ოპოზიციის წინააღმდეგ, რომელიც შრომით ინტერესებს უგულებელყოფს.
„ისინი ამას ოფიციალურად არ აღიარებენ, მაგრამ ყველამ იცის, რომ ეს ბიჭები კომპანიას ემსახურებიან. და მათ მიგვირთხეს ჩვენ მიმართ, ხელისუფლების წინააღმდეგობის გამო“, — ამოკვესებს 30 წლის პროფკავშირი აქტივისტი თამარ ანსიანი. ის მიიშვერს კაცთა ჯგუფისკენ, რომლებიც პიკეტის ხაზსა და მის სამუშაო ადგილზე შორის დგანან. ყველა შავებში არიან ჩაცმულები, ზოგი ნიღბითაც. ანსიანი და მისი თანამებრძოლები მათ „ზონდერებს“ უწოდებენ — ეს სიტყვა წარმოსდგება ფაშისტური ტერმინის „ზონდერკომანდა“-დან და გულისხმობს ხალხის ჯგუფებს, რომლებიც სახელმწიფო შტატით არიან დაკავებული პოლიტიკურ მოწინააღმდეგეთა დაშინებისთვის.
ეს ფენომენი საქართველოში უნიკალური არ არის. 2014 წლის უკრაინის მაიდნის რევოლუციის დროს მსგავსი დანაყოფები, ცნობილი როგორც „ტიტუშკი“, მთავრობასთან წინააღმდეგობრივ პროტესტირებზე თავს ესხმოდნენ. საქართველოში ესეც ახალი არ არის. დიდი ხნის წინ, როცა აროლიბერალური, pro-სამხრეთული მემარჯვენე რეფორმატორი მიხეილ სააკაშვილი პროტესტებს ძლიერად უკრძალავდა, ზონდერები მისი ჩავლენის რეპრესიული არსენალის ნაწილი იყვნენ.
თუმცა ეს გვიჩვენებს, რამდენად ცოტა შეიცვალა პოლიტიკური კულტურა, მიუხედავად იმისა, რომ ყოფილი ოპოზიციური პარტია „ქართული ოცნება“ უკვე თორმეტი წელია მართავს ქვეყანას. ზონდერები ახლახან კვლავ გამოჩდნენ სცენაზე. გაზაფხულზე, ე.წ. უცხოელი აგენტების შესახებ კანონის წინააღმდეგ მასობრივ დემონსტრაციებზე, ზონდერები, რომლებსაც ხელისუფლებასთან კავშირები ეჭვმიტანოდა, ღამის სიღრმეში პროტესტს ცემდნენ. „ეს იგივეა, რაც საპროტესტო აქციების დროსაც“, — ამბობს ანსიანის კოლეგა და საპროეტესტო მძევალი კამილ აზიმოვი, რომელიც სექტემბერში საკუთარ სახლში ნიღბიან კაცებს მიერ იყო დაჭრილი. მისი აზრით, თავდასხმა მცდელობა იყო, რომ მას დაემაშინებინათ და დააჭირონ შრომიდან. თუმცა ზონდერების გამოყენება დასავლური კომპანიის დასაცავად გაფიცულ მუშების წინააღმდეგ — ახალი მოვლენა არის და ხაზს უსვამს იმას, რაც გეოპოლიტიკურ კლიშეებზეა ფარული, რომლებიც საჯარო დისკუსიას იპყრობენ.
პარლამენტის არჩევნების მოახლოებასთან ერთად, რომლებიც ამ შაბათს გაიმართება, რამდენიმე კვირაა საქართველო პოსტერებითაა დასერილი. მილიარდერ ბიძინა ივანიშვილის მართვადი პარტია „ქართული ოცნება“-ს პოსტერებზე უკრაინაში განადგურების გამოსახულებები საქართველოს ყვავილოვან ურბანულ ლანდშაფტებთან არის დასმა. მათ წინაშეა არჩევანი: პროდასავლური ოპოზიცია, რომელიც თითქოს რუსეთთან ომისკენ მიჰყავს, ან მთავრობა, რომელიც მშვიდობას უზრუნველყოფს. ოპოზიცია, რომლის მნიშვნელოვანი ნაწილი კვლავ განსაზღვრულია ახლა ციხეში მყოფი ყოფილ პრეზიდენტის სააკაშვილის გუნდით, ჰპირდება საქართველოს დასავლეთთან ინტეგრაციას, რომლის supposedly მოჰყვება თავისუფლება და კეთილდღეობა. მატერიალური სირთულეები, რომელთა წინაშეც ბევრ ქართველს უწევს ყოფა, ოფიციალურ კამპანიაში მცირედად თუ მოხვედრილა.
პროფკავშირული ინიციატივები
გაფიცვა, რომელშიც ანსიანი და მისი პროფკავშირი ანონიმურ ბანდიტებთან დგანან, ივლისიდან გრძელდება და თანამედროვე საქართველოს ერთ-ერთი უდიდესი გაფიცვაა.ffected ყველაფერი ეხება შვედურ კომპანიას Evolution Gaming, რომელსაც ონლაინ-კაზინოს მომსახურება შეუშვებს მთელს მსოფლიოში. საქართველოს დერეგულირებული ეკონომიკისს, დაბალი ხელფასების და ალბათ სუსტი შრომითი მოძრაობის ფონზე, კომპანია Evolution-მა 2018 წელს გახსნა სტუდია თბილისში და სჯობს ერთ-ერთ უმსხვილეს კერძო დამსაქმებლად ქვეყანაში.
ნაწილობრივ იმ მიზეზით, რის გამოც კომპანია (ან მთავრობის ჩინოვნიკები, რომლებმაც, როგორც პროფკავშირი ეჭვობს, აქ აქციები აქვთ) ასეთი ღიად იხმარა დაშინება, შეიძლება ითქვას ის, რომ პროფკავშირი „თრუდი“, სადაც თამარ ანსიანი ვიცე-პრეზიდენტია და რომელიც კომპანიას ებრძვის — არ არის ტრადიციული სუსტი დამსაქმებელთა წარმომადგენელი ქართულ ლანდშაფტში. პირიქით, ეს ერთ-ერთი ახალი პროფკავშირული ინიციატივებიდანაა, რომლებმაც ბოლო წლებში грузინულ შრომით მოძრაობას ახალი მებრძოლი ხასიათი შესძინეს.
„სხვა პროფკავშირების უმრავლესობისგან განსხვავებით, ჩვენ ვგეგმავთ ადამიანების ორგანიზებას და ვიბრძვით, და ვფიქრობ, სწორედ ეს გვხადს პრობლემად მთავრობის თვალში“, — ამბობს ანსიანი, მაშინ როცა მისი კოლეგა, პროფკავშირის პრეზიდენტი გიორგი დიასამიძე, ამაყად თავს მიქნევს. მათი თქმით, თბილისის მუშათა პირობების გაუმჯობესებაზე მოწინააღმდეგეობა გარდაუვებლად პოლიტიკურ ხასიათს ატარებს. გაზაფხულზე პროფკავშირი აქტიურად მონაწილეობდა საპროტესტო აქციებში მთავრობრივი უცხოელი აგენტების შესახებ კანონის წინააღმდეგ. მთავრობა აცხადებს, რომ ეს კანონი, რომლის მიხედვით ნებისმიერი არასამეწარმეო ორგანიზაცია, რომელიც უცხოური დაფინანსების 20%-ზე მეტს იღებს, მკაცრ აუდიტორულ მოთხოვნებს დაექვემდებარება, უზრუნველყოფს აუცილებელ გამჭვირვალობას საზრდო წიაღისამართო NGO სექტორში.
თრუდი ამას ავტორიტარულ ზომად აჩვენებს, რომელიც საფრთხეს უქმნის მათ ორგანიზაციას. ვინაიდან грузინ მუშებს თითქმის არ აქვთ საშუალება პროფკავშირულ კონტრიბუციებზე, დაბალ დონეზე ორგანიზებულ პროფკავშირები იმედს უცხოური სოლიდარობაზე ამყარებენ. თრუდმა შეძლო უზრუნველეყო გაფიცულებს იურიდიული დახმარება და პიკეტის ხაზზე ტალახების—პალატების დაწესება Evolution-ისთან ერთად საერთაშორისო პარტნიორების, როგორიცაა UNI Global Union და დანიის პროფკავშირების კონფედერაციის დახმარებით.
„თუ ჩვენ ვიცავთ грузელ მუშებს უცხოური კომპანიებისგან საერთაშორისო პარტნიორების მხარდაჭერით, ხოლო მთავრობა უწყობს ხელს — მაშინ ეს რატომ გვეხუმრება უცხოელ აგენტებად?“ — ამბობს დიასამიძე. ანსიანის თქმით, თუ თრუდი დაეთანხმებოდა ახალ კანონს, რომლისგანაც ისინი პრინციპულად უარყოფენ, მათ შორის მოუწევდათ სახელმწიფოებს გადასცეს პირადი ინფორმაცია წევრებზე და შესაძლო აქციების შესახებ. არსებულ პოლიტიკურ ტენდენციების დასაჩქარებლად, ანსიანი გეგმავს გაფიცვის დაწყებიდან პირველად დატოვოს თბილისი და საკუთარ სოფელში დაიხუროს ხმა. „ეს არჩევნები არის არჩევანი ქართველების — ევროპა თუ რუსეთი“, — ამბობს ის.
შთაბეჭდილება შეიძლება იყოს უცნაური, რომ ის იყენებს იმავე გეოპოლიტიკურ რიტორიკას, რასაც საქართველოს ლიბერალური ოპოზიცია, მისი მიმდინარე ბრძოლის ფონზე ევროკავშირთან დაკავშირებულ კომპანიასთან. მაგრამ იმედები, რომლებსაც ის და მისი პროფკავშირის თანამებრძოლები ურჩევნიათ ევროპას, განსხვავდება ლიბერალების შეხედულებებისგან.
მიუხედავად იმისა, რომ ანსიანი და დიასამიძე იმედოვნებენ „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებიდან მოცილებას, ისინი არ არიან მიმდინარე ოპოზიციის მიმდევარნი, რადგან ბევრი მისი წარმომადგენელი დღემდე მიჰყვება ლიბერალურ-ლიბერტარიანულ იდეოლოგიას, რომელმაც შეუქმნა ზიანი მუშათა უფლებებს სააკაშვილის პერიოდში. „ბოლო დროს ბევრი ქართველი პოლიტიკოსი მართლაც იბნევა ევროპაზე, დერეგულაციაზე და თავისუფალ ბაზარზე“, — ამბობს დიასამიძე, გულისხმობს იმეორე მხარესაც, თუ ხელისუფლების წარმომადგენლებსა და ოპოზიციაში. „წინა მთავრობამ გააუქმა შრომის უსაფრთხოების ინსპექცია, ამტკიცებდა, რომ იგი კორუმპირებული იყო. მაგრამ პოლიციაც კორუმპირებული იყო, და რატომღაც იქ მიიჩნიეს საკმარისი მისი მხოლოდ რეფორმა“, — იცინის ის. „და როდესაც „ქართული ოცნება“ ბოლოს და ბოლოს დააბრუნა ეს უწყება, ეს გაკეთდა მხოლოდ საერთაშორისო წნეხის დასაკმაყოფილებლად“, — განმარტავს და ამატებს: „ჩვენს თვალსაზრისით, ევროპა გულისხმობს გარკვეულ საბაზისო რეგულირებას“.
ავტოკრატია
პროფკავშირი აქტივისტების შეშფოთება „ქართული ოცნების“ ავტოკრატიული მიდრეკილებების შესახებ ბევრ ქართველ ლევი ოპოზიციონერს აქვს. „ყველაზე მეტად გვაშფოთებს გამძაფრებული ავტორისტული ტენდენცია“, — ამბობს ჟურნალისტი ანი გიორგიაძე. თუმცა, მისი კოლეგის, ნათია კარჩილაძის აზრით, გეოპოლიტიკური ტერმინოლოგია პრობლემის აღწერისთვის სრულად არასწორია. „როდესაც ვსაუბრობთ დემოკრატიასა და ავტორიტიზმზე, ეს რეალურად არ არის გეოპოლიტიკა“, — აცხადებს ის. ორივე ქალი მუშაობს მარცხნული ონლაინ-მედია „მაუწყებელზე“, რომელიც სოციალური პრობლემებს აშუქებს, როგორიცაა Evolution-ში მიმდინარე გაფიცვა. გამოცემის მთავარი ოფისი მდებარეობს მშვიდ საცხოვრებელ ქუჩაზე, თბილისის ცენტრალური რკინიგზის სადგურის ახლოს, და მისი მოკრძალებული კედლებია წიგნების თაროსთან — დევიდ გრიბერისა და იანის ვარუფაკისის წიგნებით.
როგორც ანსიანისა და დიასამიძის პროფკავშირი, „მაუწყებელიც“ ასევე ეხვევა უცხოელი აგენტების კანონის ქვეშ, მაგრამ მიღებაზე ჯერჯერობით თავს იკავებს. „მაუწყებელი“ ფინანსდება ევროპის დონორების მიერ, როგორიც არის ჰენრი ბიოლის ფონდი, დაკავშირებული გერმანიის „მწვანეებთან“. ჟურნალისტები აღიარებენ, რომ ეს იდეალური გადაწყვეტა არ არის, რადგან მსგავსი დაფინანსებაც გარკვეულ შეზღუდვებს ადგენს, თუმცა მათ მიაჩნიათ, რომ ეს ამ მხრივ საუკეთესოდ გამოსაცდელი ვარიანტია მათთვის, ვინც სოციალური საკითხების გაშუქებაზე ზრუნავს.
„ერთხელ ვსაუბრობდით პოტენციურ ამერიკულ დონორთან, მაგრამ მას შემდეგ, რაც გადავუძახეთ რამდენიმე პოსტი პალესტინის შესახებ ისე, როგორც საჭიროდ თვლიდით, ის გაუჩინარდა აუხსნელად“, — იხსენებს გიორგიაძე. და მიუხედავად იმისა, რომ „მაუწყებელი“ ცდილობს შეამციროს დაცულობა უცხოურ გრანტებზე კრაუდფანდინგით, ეს არ არის სიცოცხლისუნარიანი ალტერნატივა, ხვედრითი რომ საქართველოს უბრალო ხალხის ეკონომიკური სიდუხჭირის ფონზე. ფინანსირების მიღება ქართულ პოლიტიკურ პარტიებსა თუ ბიზნესიდან, რითაც იხდიან ბევრი ქართული მედია — როგორც ხელისუფლების მიმდევარი, ისე ოპოზიციური — დაანახებდა ბევრად უფრო მცირე დამოუკიდებლობას, ვიდრე ის დამოუკიდებლობა, რომელსაც ახლა „მაუწყებელი“ ისხამს.
ეს ფაქტი ადასტურებს, რომ მიუხედავად მიმდინარე საარჩევნო კამპანიისა, ზოგიერთი ყველაზე მწვავე სოციალური კონფლიქტი საქართველოში პრაქტიკულად არ ისახება მთავარ ონლაინ-მედიაში. გიორგიაძისა და კარჩილაძის მიხედვით, დიდი ბიზნესი, როგორიცაა ევოლუშენ ან საბადო-გიგანტი "ჯორჯიან მანგანეზი", რომელმაც გახადა ორთვიანი დაუფიქრებელი სუბოტაჟი ცენტრალური საქართველოს სოფლის მოსახლეობის წინააღმდეგ — რომელთა სახლები ინგრევა კომპანიის საქმიანობის შედეგად — ნიშნავს შესაძლებლობას პოლიტიკოსების გამდიდრებისთვის როგორც ხელისუფლებაში, ასევე ოპოზიციაში. სიმპტომატურია საქართველოს დემოკრატიის დეფიციტი იმით, რომ პარტიული და ბიზნეს ინტერესებთან დაკავშირებული მედია არ ინტერესდება მოვლენების კრიტიკული გაშუქებით.
მაგრამ სანამ ძირითადი პოლიტიკური ფრაქციები საქართველოს ძირითადად უგულებელყოფენ მუშათა პრობლემებს, ქვედა სოციალური ინიციატივები ცდილობენ ახალი ალიანსების შექმნას. ერთ-ერთი ასეთი მაგალითია „პრაქტიკა“ — ინიციატივა, რომელიც საკუთარ თავს უწოდებს „სახელმწიფო მუშათა კლასის ყავის სახლს“, და 2022 წელს თბილისში, ცენტრთან ახლოს გაიხსნა. „ყველაფერი რაც გვქონდა სტარტზე, ეს იყო პურის მოსადუღებელი ღუმელი, რომელიც ერთ-ერთმა მხარდამჭერმა ჩაგვიბარა“, — იხსენებს გიორგი ხასაია. ის ზის პატარა უკანა ოთახში თავის თანამოაზრეებთან — გიორგი კარტველიშვილთან და აკაკი ჩიკოფლავასთან ერთად. სამი მათგანი აკადემიკოსები არიან და „ხმა“ სოციალისტური მოძრაობის წევრები, რომელიც მართავს „პრაქტიკას“.
„ჩვენ ვცდილობთ ის სოციალური პოლიტიკა მივიტანოთ საჯარო სივრცეში“, — ხსნის ხასაია მოძრაობის მიზნებს. პოლიტიკურ აგიტაციაში ეს მოიცავს სხვადასხვა კამპანიებს, მაგალითად, სახელმწიფოს მოთხოვნას უზრუნველყოს სკოლებისთვის უფასო კვება. განსხვავებით საზღვარგარეთის გრანტებისგან, „ხმა“-ს მოკრძალებული დაფინანსება მოდის „პრაქტიკიდან“.
კაფე სავსეა ყავის სურნელით და ცოცხალი საუბრებით, რომლებიც ძირითადად ახალგაზრდა სტუმრებით მიმდინარეობს. სტუდენტებისა და შეზღუდული ბიუჯეტის სამსახურში მყოფი მუშებისთვის იაფი სასმელები და საკვები შეთავაზებით, კაფე ხდება შეხვედრების ადგილი სოციალური მოძრაობებისა და ინიციატივებისთვის, რომლებიც საერთო ინტერესების მიუხედავად შესაძლოა ერთმანეთის გასვლა არ ჰქონდეთ.
უკიდურესად ნაკლებობის თვალსაზრისით აშკარად მარცხნულ სივრცეებში, რომ ხელი შეუწყოს ასეთ კავშირს, ეს კაფე წარმოადგენს უნიკალურ ინფრასტრუქტურას კლასობრივი ორგანიზებისთვის. როცა გაფიცული მაღაროს მუშები "ჯორჯიან მანგანეზიდან" თავიანთ მოთხოვნებთან ერთად ჩამოვიდნენ თბილისში გასულ წელს, „პრაქტიკამ“ შესთავაზა მათ უფასო საცხოვრებელი დედაქალაქში ამ დროს. იმავე სულიით როგორც „მაუწყებლის“ ჟურნალისტები, „ხმა“-ს აქტივისტებიც თვლიან, რომ ქართველი პოლიტიკისა და ქაოსური ხაზləri უმეტესად ფარავენ უფრო ფუძემდებლურ კლასობრივ წინააღმდეგობებს საზოგადოებაში.
ორი მარჯვენა ფრთა
სანამ მმართველი კონსერვატორები და მათი მთავარი პროდასავლური ლიბერალური მოწინააღმდეგენი ერთმანეთს ადანაშაულებენ რუსეთის ან დასავლეთის მარიონეტობაში, არც ერთი მხარე საარჩევნო პროგრამით ამომრჩეველს მნიშვნელოვანი ეკონომიკური ან სოციალური პოლიტიკის წინადადებას არ სთავაზობს.
„ფერლინგეტტის პოემის პარაფრაზი: ქართველი პოლიტიკური კლასი — ეს ფრინველია ორი მარჯვენა ფრთით“, — ამბობს ხასაია. მისი აზრით, იმ გეოპოლიტიკურ ვალდებულებებს, რომლებიც ამ ორი "მარჯვენა ფრთის" მიერ იძახება — როგორც "ქართული ოცნების" დაპირება ეროვნული სუვერენიტეტის გაძლიერებაზე, ისე ოპოზიციის დაპირება ევროპული მომავლის უზრუნველყოფაზე — სულაც არ აქვს საფუძვლიანი შინაარსი.
„ხმა“-ს აქტივისტებისთვის უცხოელი აგენტების შესახებ კანონი ნათელი მაგალითია. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი აღიარებენ, რომ ზოგიერთი დიდი დასავლური დაფინანსების NCO-ები საზიანოა ქართული პოლიტიკისთვის — მაგალითად პროგრესული გადასახადების წინააღმდეგ ლობირებით — ისინი დარწმუნებულნი არიან, რომ ასეთ ორგანიზაციებს რესურსები აქვთ კანონსთან ადაპტაციის ან ჯარიმების გადასახდელად, თუ საჭირო გახდება. მათი აზრით, ძირითადი ზიანი მიიღება ქვედა სოციალურ მოძრაობებზე. კარტველიშვილის თქმით, სწორედ ასეთი მოძრაობები, სავარაუდოდ, კანონმდებლობის რეალური სამიზნე არიან. „როდესაც "ქართული ოცნების" წამყვანმა პოლიტიკოსებმა დაახიეს ეს კანონი, მათ თქვეს, რომ იგი დაეხმარებოდა გამოხატოს აგენტები, რომლებიც იდგნენ ბოლო გამართვების უკან — ჰიდროელექტროსადგურების აშენების წინააღმდეგ საპროტესტო აქციების უკან — რომლებიც არც იყო რეგისტრირებული NCO-ები“, — აიხსნება მან. „და ე.წ. უცხოური დაფინანსება ასეთ შემთხვევებში ძირითადად წარმოადგენდა ემიგრანტი მუშების დონაციებს ევროპასა და აშშ-ში“, — უმატებს ჩიკობლავა.
ისინი ფიქრობენ, რომ ლიბერალების მიერ გამოცხადებული ანტისამეურნეო პოზიცია არასასრულია. ხასაიას სიტყვებით, „ეს სასტიკი ნეოლიბერალიზმის ფორმა, რომელიც საქართველოში შემოიტანა სააკაშვილმა თავის ოლიგარქ-მეგობართან კახა ბენდუკიძესთან ერთად, ნაკლებად დასავლური მოტივით იყო შთაგონებული და უფრო რუსული მოდელის ეკონომიკური შოკთერაპიის არქიტექტორებისგან იყოაა.“ „Georgian capitalism — ეს რუსული სტილის კაპიტალიზმია“, — ამბობს კარტველიშვილი. „ხოლო ჩვენ, როცა ვსვამთ ეროვნული რუსეთის კაპიტალის შენაცხვის მოთხოვნას, ლიბერალებს შეუძლიათ ვერ გავუვლიდეთ თავიანთ თავისუფალი ბაზრის იდეოლოგიას და გააკეთონ იგივე“, — იცინის ხასაია.
თუმცა „ხმა“-ს აქტივისტებიც მიაჩნიათ, რომ არჩევნები მნიშვნელოვანია. „ეს დემოკრატიის დაცვის საკითხია, რათა შეაკავო მმართველი პარტია და არ მისცე მას საშუალება გახდეს გამარჯვებული, ავტორიტარული ბურჟუაზია, რომელიც კიდევ უფრო სწრაფად გააფართოვებს კაპიტალს“, — ამბობს კარტველიშვილი.
แมას მიუხედავად იმისა, რომ არჩევნები შეიძლება იყოს შანსი პოლიტიკის კიდევ უფრო გაუარესების შესაჩერებლად, არც 하나 ოპოზიციური პარტია არ ჰპირდება მუშებისთვის მნიშვნელოვან ცვლილებებს — არათუ რადიკალურ ცვლილებებს საქართველოში არსებულ აშკარა ანტიმუშათა რეჟიმში.
თუმცა „ხმა“-ისთვის და სხვა იმედისმომცემი ჯგუფებისთვის, რომლებიც იმედოვნებენ პოსტ-სარჩევნო რეალობას, რომელიც მარცხნული მოძრაობის აგებას უწყობს ხელს, არის რამდენიმე იმედის ნიშნები. „ბევრი ახალგაზრდა იწყებს უფრო მეტად ინტერესს სოციალისტური იდეების მიმართ“, — ამბობს ხასაია. „იმტომ ზოგიერთი, ვინც სწავლობს პრივატულ უნივერსიტეტში, რომლის დამფუძნებელი იყო კახა ბენდუკიძე — საქართველოს ნეოლიბერალიზმის მამა — здравого смысла ძალით მიილტვება პროგრესული პოლიტიკისკენ“, — უღიმის კარტველიშვილი.
უსტარისაც, როგორც მინიმუმ ერთი კამპანია „ხმა“-ს მიერ მოახერხა შეაღწიოს მიმდინარე საარჩევნო კამპანიაში. „პრაქტიკულად ყველა პარტიამ თავის პროგრამაში შეიტანა უფასო სკოლის კვების დაპირება“, — ამბობს ხასაია, რომელიც დარწმუნებულია, რომ ეს მოხდა „ხმა“-ს აგიტაციის წყალობით. მიუხედავად იმისა, რომ აქტივისტებისთვის უხერხულია ხედვა, როგორ პოლიტიკოსები ითვისებენ ამ მოთხოვნას, ისინი მისაღებად მიიჩნევენ ამის სახით ცვლილებას იმ ტენდენციისგან, როდესაც ყოველთვის მხოლოდ ითხოვდნენ, რომ სიტუაცია არ გაუარესებულიყო. „ჩვენ ვარწმუნეთ ბევრი ადამიანი, რომ ეს კარგი იდეაა, რომ იმუშავებს და დაეხმარება მათ ყოველდღიურ ცხოვრებაში. ჩვენ ამ ბრძოლას მოვიგეთ“, — ამბობს ხასაია.
არჩევნების შედეგს განურჩევლად, შრომითი და სოციალური მოძრაობების მალმი იქნება საკვანძო ფაქტორი სამართლიანი მომავლისთვის ბრძოლაში საქართველოში. და თამარ ანსიანისა და მის გაფიცულ კოლეგათა ბრძოლა გაგრძელდება მანამ, ვიდრე მოთხოვნები არ შეასრულდება. პროფკავშირი ხაზს უსვამს თავის სიადვილეს ოქტომბრის დასაწყისში, როდესაც მან პიკეტის ხაზზე მიიტანა ტრეილერი, როგორც დამატებითი თავშესაფარი გაფიცულებისთვის. „რა თქმა უნდა, ზამთარი მოდის, მაგრამ ჩვენ აქ დავრჩებით, მიუხედავად ყველაფრის“, — დარწმუნებით აცხადებს ანსიანი.
ამ სტატიას პირველად გამოქვეყნდა: https://jacobin.com/2024/10/georgia-labor-elections-repression-europe
რედაქტორისგან:
ეს სტატია საქართველოში არჩევნების შესახებაა, თუმცა იგი აქტუალურია რუსეთშიც. ჩვენთანაც ორი მარჯვენა ფრთაა, უბრალოდ ერთ-ერთი მათგანი არის დაზიანებული ან უკეთ როგორ ვთქვათ — გათიანი. ოპოზიცია რეალურად განადგურებულია, აგრეთვე დაბალმდგომარე ინიციატივების, სოციალური მოძრაობებისა და რეალური დამოუკიდებელი პროფკავშირების შესაძლებლობები.
ამის შედეგი — მოთხოვნა-პეტიციებია როგორც ბოლო წლების ერთადერთი პროტესტის საშუალება. ნაბიჯი მარჯვენისკენ, ნაბიჯი მარცხნივ, დაუკმაყოფილებელი აქცია ან უბრალოდ პოსტი სოციალურ ქსელში და იმყოფები ციხეში.
ქვეყანაში დამყარი დიქტატურული რეჟიმია. ამიტომ დღის წესრიგში არ დგას კომუნისტური ან ანარქოკომუნისტური რევოლუცია, არამედ უბრალოდ საზოგადოებრივი და პოლიტიკური ბრძოლისთვის პირობების შექმნა. მუშათა მოძრაობის განვითარებისთვის გვჭირდება დემოკრატი, თუნდაც აღმოჩნდეს, რომ მას ორი მარჯვენა ფრთა აქვს.