Мен өз тажрыйбам менен бөлүшкүм келет, алар башка адамдар кандай кыйынчылыктарга туш болорун билсин.
Дүрт жылга чукул иштедим, жана баары мен төлөнө элек 12 күн үчүн өзүмдүн тапкан акчама күрөшүү менен аяктады.
Бирок эң ооруганы да дал ушул болгон жок.
Менин отпуск маалында, күйөөм — аскер кызматкери — акыры үйгө келгенде, мени отпуск учурунда ордундагандар сыйсыз мамиле менен тосуп алышты. Түшүнүү ордуна күйөөмдүн кызматын менин жеке проблемам дешип угдум, ал эми жумуш үй-бүлөлүк шарттардан маанилүүрөөк болушу керек деп айтты. Мен жардам үчүн кайрылган жетекчи жаңжалды жөнгө салууга жардам берген жок.
Дүрт жылга жакын иштегенден кийин, мен жок дегенде адамдык урмат‑сыйды күттүм.
Азыр адилеттүү эсептешүү ордуна мага эки иштебеген жума жөнүндө аргументтерди угуп жатам. (мен кесиптештер менен болгон кагылыштан улам бир күндө жумуштан кетүүгө аргасыз болдум)
Мен жардамына муктаж эмесмин. Мен өз эмгегим үчүн акы талап кылам.
Муну менин өзүбүздүн эскертүүм катары жазып жатам: эмгек мамилелерин расмий эле каттаңыз, кат жазышууну сактаңыз жана укуктарыңыз бузулушуна жол бербеңиз.
Кызматкерге жана аскердин үй-бүлөсүнө урмат көрсөтүү — бул артыкчылык эмес. Бул жөн гана адамдык сапат.